Kreta na wakacje: Kompletny przewodnik i plan zwiedzania samochodem (wschód i zachód)
Cześć! Jeśli marzy Wam się Kreta i zastanawiacie się, jak zaplanować podróż na tę przepiękną wyspę to trafiliście idealnie! Przygotowałem dla Was kompleksowy, oparty na własnych doświadczeniach przewodnik, który pomoże Wam wycisnąć z wyjazdu to, co najlepsze.
Artykuł podzieliłem na dwie części. W pierwszej znajdziecie gotowy, sprawdzony przez nas plan zwiedzania zachodniej Krety z sześciomiesięcznym niemowlakiem. W drugiej wrócimy wspomnieniami do zeszłorocznej wyprawy we wschodnie rejony wyspy. Zaparzcie sobie dobrą kawę i zapraszam do lektury!
CZĘŚĆ 1: Zachodnia Kreta z niemowlakiem
Podróżowanie z malutkim dzieckiem wymaga dobrej logistyki, ale nasza wyprawa udowadnia, że z odpowiednim planem można zobaczyć największe hity zachodniej Krety bez niepotrzebnego stresu. Głównie poruszaliśmy się wypożyczonym autem. Oto nasz rzeczywisty, zrealizowany dzień po dniu plan!
Dzień 1: Uroki Chanii, zygzakowata zatoka i górskie wąwozy
Pierwszy dzień rozpoczęliśmy od wizyty w Chanii, uznawanej przez wielu za najpiękniejsze miasto na Krecie. To genialne miejsce na długi, relaksujący spacer z wózkiem. Zaczęliśmy od klimatycznego centrum i przeszliśmy do weneckiego portu, podziwiając latarnię morską oraz twierdzę Firka. Mieszanka architektury weneckiej i tureckiej robi tam ogromne wrażenie, a bliskość morza daje przyjemną, chłodzącą bryzę. Odpoczywaliśmy przy zimnych napojach tuż przy porcie.
Wzgórze Profitis Ilias i Grobowce Wenizelosów
Jadąc z Chanii w stronę Zatoki Szatana, zrobiliśmy jeszcze jeden, absolutnie genialny przystanek na wzgórzu Profitis Ilias. Znajdują się tam Grobowce Wenizelosów, czyli miejsce spoczynku wybitnego greckiego polityka Elefteriosa Wenizelosa oraz jego syna Sofoklesa. Jednak to nie tylko historia przyciąga tu ludzi – to przede wszystkim spektakularna, wręcz filmowa panorama, z której doskonale widać całą Chanię, wenecki port, bezkresne Morze Egejskie, a w oddali nawet Góry Białe.
Dla nas, podróżujących z maluchem, ogromnym plusem było to, że teren wokół grobowców to bardzo zadbany park pełen potężnych sosen, dających mnóstwo przyjemnego, głębokiego cienia. Alejki są idealnie płaskie i w pełni dostosowane do wózków, co bardzo ułatwia logistykę.
Spacerując po tym urokliwym miejscu, zobaczyliśmy też mały kościółek Proroka Eliasza oraz imponujący pomnik Spyrosa Kayalesa – kreteńskiego bohatera, który w 1897 roku, podczas walk o niepodległość, trzymał tam w rękach podziurawioną kulami flagę Grecji, zastępując nią zniszczony przez ostrzał maszt.
Kolejnym punktem była słynna Zatoka Szatana (Seitan Limania), oddalona o nieco ponad 20 kilometrów od centrum Chanii. Dojeżdża się tam krętą trasą, która potrafi dostarczyć dreszczyku emocji. Zatrzymaliśmy się na górze, obok charakterystycznego białego kościółka, skąd roztacza się niesamowity widok, a za ogrodzeniem można spotkać stado kóz. Zjechaliśmy też na parking przy samej plaży. Musicie jednak wiedzieć, że prowadząca w dół ścieżka to w zasadzie stroma, "kozia" przeprawa po skałach. Ponieważ underdog podróżowaliśmy z niemowlakiem, podjęliśmy rozsądną decyzję i zrezygnowaliśmy z zejścia. Podziwianie z góry tego spektakularnego, zygzakowatego sznura jaskrawoturkusowej wody było wystarczająco zachwycające.
Niedaleko zatoki odwiedziliśmy Klasztor Świętej Trójcy (Agia Triada Tzagaroli), zbudowany w XVI wieku przez weneckich architektów. To przepiękne, ciche miejsce, pełne kwiatów i wylegujących się w słońcu kotów. Wstęp to symboliczne 3 euro od osoby, a samo zwiedzanie zajmuje około 20 minut.
Wskazówka: Koniecznie kupcie tam oliwę tłoczoną przez mnichów, bo jest przepyszna i sporo tańsza niż w sklepikach w Chanii!
Zajrzeliśmy również do pobliskiego Klasztoru Gouverneto (Virgin of the Angels Monastery). Szlak stąd prowadzi ostro w dół do ruin najstarszego na Krecie klasztoru Katholiko i skalistego fiordu. My z uwagi na morderczy upał, brak cienia i malucha na pokładzie, odpuściliśmy sobie tę wędrówkę i po krótkim spacerze zawróciliśmy.
Dzień zakończyliśmy niezwykle relaksującym akcentem, przejeżdżając dnem Wąwozu Theriso. To o tyle unikalne miejsce, że można go w całości przejechać autem, mając nad głową strome skały i zieleń drzew. Idealne warunki na podziwianie widoków (przynajmniej dla pasażerów) oraz drzemkę dla dziecka w drodze powrotnej prosto do hotelu!
Dzień 2: Pustynne piramidy, różowy piasek i zielone zachodnie wybrzeże
Drugiego dnia udaliśmy się na zachód, a pierwszym przystankiem były Komolithi w miejscowości Potamida. To niezwykłe, naturalne formacje gliniane w kształcie stożków, które przypominają miniaturowe wydmy pustynne lub wręcz krajobraz z tureckiej Kapadocji. Teren ten jest całkowicie płaski i znajduje się tuż przy drodze, co sprawia, że jest niezwykle łatwo dostępny.
Następnie pokonaliśmy Wąwóz Topolia, w którym przejeżdża się przez słynny, wykuty w skale bardzo wąski tunel z ruchem wahadłowym sterowanym sygnalizacją świetlną. Przed wjazdem do niego czekała na nas miła niespodzianka, lokalny sprzedawca rozłożył tam swoje stoisko, nad którym powiewały... polskie flagi! Choć nie jest Polakiem, łamie sobie język po "naszymu", a kupić u niego można świetne miody i oliwę. Tuż za tunelem zrobiliśmy przerwę na wejście do Jaskini Agia Sofia. Podejście jest krótkie, wewnątrz jest bardzo ładnie i panuje przyjemny chłód.
Wreszcie dotarliśmy do celu czyli słynnej plaży Elafonisi. To krystalicznie czysty, płytki basen wodny z różowym piaskiem, swój kolor zawdzięczającym pokruszonym koralowcom i muszelkom.
Zwróćcie uwagę na naganiaczy! Przy pierwszym parkingu, położonym najdalej od plaży, pracownik dość nachalnie każe wjeżdżać na swój teren za 5 euro. Zignorowaliśmy go i pojechaliśmy na parking tuż przy samej plaży. Tam na cenniku również widniała kwota 5 euro, chcieliśmy zawrócić gdyż przed nim był parking za 3 euro ale wówczas podszedł do nas mężczyzna stojący przed parkingiem i zaproponował cenę 3-ech euro. Podane stawki są stawkami za cały dzień.
Plażowanie: Wypożyczenie dwóch leżaków i parasola kosztowało nas 20 euro, co przy dziecku było dla nas zbawienne. Jeśli jednak jesteście bez malucha, jest tam ogrom przestrzeni, by rozłożyć się na własnym ręczniku całkowicie za darmo. Zdecydowanie polecam przejść w bród na samą wyspę Elafonisi, będącą rezerwatem przyrody, jest tam znacznie bardziej kameralnie.
Zaledwie 5 minut jazdy stąd znajduje się zawieszony na stromej skale nad morzem Klasztor Chrysoskalitissa, do którego na moment podjechaliśmy. Powrót zaplanowaliśmy zachodnim wybrzeżem. Z ręką na sercu mówię Wam, że to jedna z najbardziej malowniczych i zachwycających tras, jakimi kiedykolwiek jechaliśmy! W czerwcu okolica była wręcz nienaturalnie zielona, a droga tak pusta, że przez godzinę minęło nas zaledwie kilka samochodów.
Dotarliśmy do wielkiej plaży Falasarna. Choć wiele osób ją uwielbia, nas szczerze mówiąc nie rzuciła na kolana. Parking kosztuje 5 euro za dzień, plaża jest szeroka z jasnym piaskiem i pełna rzędów leżaków, co przypomina raczej typową komercyjną plażę hotelową. Słynie wprawdzie z najpiękniejszych zachodów słońca na wyspie, ale musielibyśmy czekać na ten spektakl blisko trzy godziny, więc zrezygnowaliśmy i udaliśmy się do bazy.
Dzień 3: Jezioro z żółwiami, chłodzące wodospady i kapliczka na morzu
Tego dnia zwolniliśmy nieco tempo. Skierowaliśmy się nad Jezioro Kournas, które jest jedynym naturalnym słodkowodnym jeziorem na Krecie. Nabrzeże jest doskonale zagospodarowane, jest mnóstwo restauracji i na szczęście dość darmowych miejsc parkingowych. Jednak przy głównym wjeździe są tez płatne parkingi. Zamiast tradycyjnego piasku, są tu trawiaste lub żwirowe brzegi. Jest możliwość profesjonalnego wynajęcia rowerku wodnego z daszkiem chroniącym przed słońcem. Pływanie tam to wspaniała atrakcja, ponieważ w krystalicznej wodzie przy odrobinie szczęścia można wypatrzyć małe żółwie błotne!
Później podjechaliśmy do położonych w górach Wodospadów Argyroupoli. Samochód zostawia się po prostu na poboczu. To miejsce to prawdziwa oaza, liczne strumienie i wodospady szumią tuż pomiędzy stolikami lokalnych tawern, otoczone gigantycznymi starymi drzewami. Nawet jeśli nie planujecie zamawiać tam jedzenia, właściciele są na tyle otwarci, że pozwalają każdemu wejść, pstryknąć zdjęcia i spędzić tam chociaż 10 minut łapiąc upragniony, niesamowity chłód.
W drodze powrotnej odbiliśmy jeszcze na chwilę do miejscowości Jeorjupoli (Georgioupoli), aby na własne oczy zobaczyć uroczą, malutką kapliczkę św. Mikołaja (Agios Nikolaos). Bielutki kościółek jest posadowiony na skałach głęboko w morzu, a dojść do niego można tylko maszerując uważnie po wąskiej kamiennej grobli.
Dzień 4: Dwa kaniony, las palmowy i labirynt uliczek Rethymna
Głównym celem ostatniego intensywnego dnia była Plaża Preveli, ale zaplanowaliśmy to tak, by sama trasa samochodem była niesamowitą przygodą. W pierwszą stronę (jadąc w kierunku południowego wybrzeża) wybraliśmy drogę przez Wąwóz Kotsifou (Kotsifou Canyon).
To piękny, monumentalny kanion, w którym ruch samochodowy jest znikomy, a widoki są po prostu bajkowe. Wąwóz słynie z potężnych, niemal pionowych ścian skalnych, które w swoim najwęższym punkcie zbliżają się do siebie na odległość zaledwie 10 metrów, robiąc na kierowcach kolosalne wrażenie.
Gdy dotarliśmy nad południowe wybrzeże, aby maksymalnie ułatwić sobie logistykę z niemowlakiem, zaparkowaliśmy na darmowym parkingu od strony plaży Drymiskiano Ammoudi. Wejście stamtąd jest zdecydowanie łagodniejsze niż schodzenie stromym klifem od głównej strony, chociaż kilkadziesiąt schodów i tak nas nie minęło. Preveli to absolutny fenomen przyrodniczy, ponieważ wpada tutaj do morza chłodna rzeka, połączona z naturalnym lasem palmowym. Wykąpaliśmy się zarówno w morskiej, jak i w rzecznej wodzie, a obowiązkowym punktem był 20-minutowy, niezwykle przyjemny spacer w głąb tego palmowego królestwa.
Po plaży odwiedziliśmy obydwa tutejsze klasztory. Dolny (Moni Preveli) jest niewielki i częściowo zniszczony (wstęp: 2,5 euro), za to górny (Holy Preveli) jest przepiękny, znacznie większy i oferuje obłędny, panoramiczny widok na Morze Libijskie i okoliczne góry.
Droga powrotna: Kanion Kourtaliotiko i lodowaty wodospad
W drugą stronę (wracając już na północ w kierunku Rethymna) celowo wybraliśmy inną trasę, wiodącą przez drugi, sąsiedni kanion – Kourtaliotiko. Wąwóz uformowała ta sama rzeka (Megalopotamos), która na końcu swojej drogi tworzy las palmowy w Preveli. To jeden z najgłębszych i najbardziej wietrznych wąwozów na wyspie.
Zaparkowaliśmy samochód przy punkcie widokowym Brama Świętego Mikołaja, który stanowi wejście do kanionu. Stamtąd zeszliśmy w dół wąwozu pod sam wielki, spektakularny wodospad. Woda jest w nim po prostu lodowata, ale krótka kąpiel dała nam niesamowitą przyjemność i genialne orzeźwienie po upalnym dniu. To był strzał w dziesiątkę!
Po niezwykłym orzeźwieniu wróciliśmy na północne wybrzeże i zajechaliśmy do urokliwego miasta Rethymno. Auto zostawiliśmy na darmowym parkingu zaraz przy porcie. Spacer z wózkiem nadmorską promenadą aż do latarni morskiej w starym Porcie Weneckim, w miękkim popołudniowym świetle, to czysta przyjemność.
CZĘŚĆ 2: Wschodnia Kreta (Wspomnienia z zeszłego lata)
Podczas gdy z niemowlakiem eksplorowaliśmy zachód, rok wcześniej we dwójkę wzięliśmy na tapet wschodnią stronę wyspy. Naszą bazą wypadową było wtedy Hersonissos. To urokliwe miasteczko okazało się być strzałem w dziesiątkę. Jest żywe, pełne klimatycznych knajpek i stanowiące genialny punkt startowy do wschodnich wycieczek.
Wycieczka 1: Uroki Agios Nikolaos i mroczne tajemnice Spinalongi
Zaczęliśmy od wizyty w Agios Nikolaos. Ta miejscowość to perełka, która od razu nas urzekła. Położona na wzniesieniach przypominała nam nieco San Francisco, a ogromnym jej plusem jest to, że jest zdecydowanie spokojniejsza i znacznie mniej tłoczna niż flagowe kurorty zachodu. W samym centrum miasta leży malownicze jezioro połączone z otwartym morzem. Widok na miasto odbijające się w tej wodzie zostaje w pamięci na długo.
Drugim punktem była wyprawa na wyspę Spinalonga, do której można dopłynąć wyłącznie łódką. Wyspa zachwyca pięknem weneckich fortyfikacji, ale jej prawdziwy magnes to przejmująca przeszłość. Z całego serca gorąco polecam Wam wynajęcie na miejscu lokalnego przewodnika, tylko w ten sposób w pełni zrozumiecie poruszającą, skomplikowaną historię tego wyjątkowego miejsca.
Historia Spinalongi
W latach 1903–1957 wyspa ta pełniła funkcję narodowego leprozorium, czyli zamkniętej kolonii dla osób chorych na trąd. Pacjentów zwożono tu z całej Grecji, odrywając ich od rodzin. Choć brzmi to jak wyrok śmierci w izolacji, mieszkańcy Spinalongi wykazali się niesamowitą wolą przetrwania. Założyli własne, funkcjonujące społeczeństwo. Stworzyli na wyspie niezależny samorząd, otworzyli sklepy, piekarnie, kawiarnie, a nawet kino i własną gazetę! Organizowali koncerty i śluby, udowadniając, że nawet w obliczu postępującej, stygmatyzującej choroby potrafią celebrować życie aż do momentu, gdy w latach 50. wynaleziono lek, a kolonię ostatecznie zamknięto.
Wycieczka 2: Stolica, Mitologia i Hippisi z Matali
Kolejny jednodniowy wypad był prawdziwym miksem: połączyliśmy wizytę w stolicy, starożytną historię oraz absolutny luz lat 60.
Zaczęliśmy od Heraklionu, serca i stolicy wyspy. To miasto to ciekawa mieszanka tętniącej życiem współczesności z wszechobecnymi, minojskimi ruinami, obok których mijaliśmy zwykłe budynki mieszkalne czy biura.
Zaraz pod Heraklionem zwiedzaliśmy słynny Pałac w Knossos. To archeologiczna "mekka" Krety i centrum kultury minojskiej. To właśnie z tym miejscem wiąże się słynny mit o potwornym Minotaurze, pół-byku pół-człowieku, którego uwięziono w legendarnym Labiryncie zbudowanym przez Dedala. Świadomość, że spaceruje się po ruinach mających kilka tysięcy lat, pobudza wyobraźnię.
Zanurzywszy się w mitologii, przecięliśmy wyspę na południe i dojechaliśmy do legendarnej plaży w Matala. Wyróżnia się ona potężnymi, jasnymi klifami, w których wydrążone są jaskinie. W latach 60. i 70. XX wieku zjeżdżała się tu subkultura hipisowska z całego świata, a dzieci-kwiaty mieszkały po prostu w tych naskalnych dziuplach. Chociaż dziś w jaskiniach nikt już legalnie nie nocuje, klimat totalnego luzu, kolorowych uliczek pełnych pacyfek i cudownego morza absolutnie pozostał w powietrzu.
Magiczny przeskok: Jednodniowa wycieczka z Krety na Santorini
Będąc we wschodniej części Krety i mając za bazę wypadową okolice Heraklionu, grzechem byłoby nie skorzystać z faktu, że to właśnie stąd jest najbliżej na Santorini! Postanowiłem urozmaicić nasz wyjazd i zorganizować sobie taki szybki przeskok na tę najsłynniejszą grecką wyspę.
Logistyka i rejs na Santorini
Jeśli płyniecie bez auta, nie martwcie się. Po zejściu na ląd w głównym porcie Santorini, zwanym portem Athinios, czekają na Was lokalne busy. Bez problemu podjedziecie nimi do samego serca wyspy, czyli tego słynnego, pocztówkowego miejsca z białymi domkami z niebieskimi kopułami. Ta najbardziej znana, zawieszona na potężnym klifie miejscowość to Oia (czyt. Ija), choć równie wspaniała i warta zobaczenia jest stolica wyspy – Fira.
Na co uważać na miejscu?
Santorini przyciąga tłumy, a to niesie za sobą pewne wyzwania
📸 Długie kolejki do zdjęć: Magia tej wyspy przyciąga ludzi z całego świata. Do najsłynniejszych punktów widokowych, z których robi się te kultowe, internetowe kadry, ustawiają się wręcz wieloosobowe ogonki. Warto uzbroić się w cierpliwość.
💸 Uliczni naciągacze: Uważajcie na spacerujących sprzedawców, którzy na każdym kroku będą Wam wciskać owoce czy schłodzone napoje. Ich ceny są potężnie zawyżone! Najlepiej po prostu zignorować ich zaczepki i kupować wodę czy przekąski w standardowych, stacjonarnych sklepikach i marketach, gdzie zapłacicie normalną, rynkową cenę.
Co jeszcze warto wiedzieć o Santorini? To, co dzisiaj podziwiamy, to tak naprawdę krawędź gigantycznego, zalanego wodą wulkanu! Niezwykły, półksiężycowaty kształt wyspy to efekt jednej z największych erupcji wulkanicznych w historii ludzkości, która miała miejsce około 3600 lat temu. Niektórzy naukowcy twierdzą nawet, że to właśnie ta katastrofa stała się zalążkiem słynnego mitu o zaginionej Atlantydzie.
Ze względu na to wulkaniczne pochodzenie, nie znajdziecie tutaj typowych, jasnych, złotych plaż. Warto jednak odwiedzić te unikalne miejsca, które pokrywa czarny i czerwony wulkaniczny piasek, jak chociażby słynną Red Beach lub plażę w miejscowości Kamari.
Oprócz widoków Santorini słynie ze wspaniałego wina szczepu Assyrtiko. Winorośle rosną tutaj w bardzo specyficzny sposób – są zwinięte tuż przy samej ziemi w formie małych, okrągłych koszyczków. Ta tradycyjna metoda pozwala chronić cenne owoce przed palącym słońcem oraz silnym, egejskim wiatrem.
🗺️ Kluczowe lokalizacje na mapie
Przygotowałem gotowe odnośniki do map Google, które ułatwią Wam nawigację i planowanie całej przeprawy:
Co jeszcze warto zobaczyć na wschodzie? (Inne polecajki)
Kreta Wschodnia to obszar, który kryje o wiele więcej tajemnic. Jeśli macie więcej czasu, oto kilka sprawdzonych miejsc, które zdecydowanie warto wpleść w swój plan podróży:
- Płaskowyż Lasithi i Jaskinia Psychro (Jaskinia Zeusa): W samym sercu Krety, otoczony potężnymi górami, znajduje się ogromny, zielony płaskowyż Lasithi, niegdyś usiany dziesiątkami tysięcy białych wiatraków, które pompowały wodę do nawadniania pól. Główną atrakcją w tym rejonie jest Jaskinia Psychro (Dikteon), która według mitologii greckiej była miejscem narodzin oraz ukrycia samego Zeusa przed pożerającym własne dzieci Kronosem. Pełna imponujących stalaktytów jaskinia na żywo robi mistyczne wrażenie! Zobacz na mapie
- Plaża Vai: Marzy Wam się karaibski krajobraz w Europie? Plaża Vai na wschodnim krańcu wyspy to dom dla największego naturalnego lasu palm daktylowych na naszym kontynencie! Legenda głosi, że las wyrósł z pestek daktyli wyplutych przez rzymskich żołnierzy lub piratów. Niezależnie od genezy, widok setek palm dochodzących do samej złocistej plaży zapiera dech w piersiach. Zobacz na mapie
- Wyspa Chrissi (Wyspa Osiołków): Jeśli szukacie absolutnego relaksu, wybierzcie się do Ierapetry na południu wyspy i złapcie statek na niezamieszkaną wysepkę Chrissi. Jej nazwa nie kłamie, w języku greckim oznacza "złota". Złoty, miejscami wręcz różowy od pokruszonych muszli piasek, zapach starego lasu cedrowego nagrzanego przez słońce i woda o tak jaskrawym, lazurowym odcieniu, że trudno oderwać od niej wzrok. Zobacz na mapie
FAQ – Często zadawane pytania ❓
Tak, jak najbardziej! Chania oraz Rethymno posiadają szerokie, gładkie weneckie promenady, idealne do prowadzenia wózka. Plaże takie jak Elafonisi czy słodkowodne jezioro Kournas mają płytkie, ciepłe wejścia do wody, bezpieczne dla najmłodszych. Warto jednak unikać dzikich plaż (np. Seitan Limania), gdzie zejście wymaga stromej wspinaczki po skałach.
Główne drogi na północy wyspy (trasa narodowa) są szerokie i bardzo wygodne. Sytuacja zmienia się, kiedy ruszacie na południe przez wąwozy (Topolia, Kotsifou, Kourtaliotiko). Drogi stają się tam wąskie, strome i pełne ostrych zakrętów, jednak ich stan asfaltowy jest bardzo dobry. Ruch bywa spokojny, ale trzeba uważać na lokalne kozy, które potrafią wyjść prosto przed maskę.
To świetna opcja, by urozmaicić wakacje, zwłaszcza jeśli Waszą bazą jest Heraklion lub Hersonissos. Szybki katamaran płynie niecałe 2 godziny. W trakcie jednego dnia bez problemu zdążycie zobaczyć bajkową miejscowość Oia oraz stolicę wyspy – Firę. Aby wycieczka była udana, bilety na prom zarezerwujcie z dużym wyprzedzeniem.
Oliwny raj najlepiej odwiedzić w maju, czerwcu lub we wrześniu i październiku. Pogoda jest wtedy idealna do zwiedzania, woda w morzu jest ciepła, a ceny hoteli i aut w wypożyczalniach są znacznie niższe niż w lipcu i sierpniu, kiedy na wyspie panuje morderczy upał i największy tłok.
Na codzienne zakupy (woda, przekąski, owoce) najlepiej wybierać duże, lokalne supermarkety (np. sieci Lidl lub grecki Synka) – ceny są tam standardowe. Z kolei autentyczne pamiątki, takie jak oliwa z oliwek, miód tymiankowy czy naturalne kosmetyki, najkorzystniej i najpewniej kupować bezpośrednio u mnichów w klasztorach (np. Agia Triada) lub u gospodarzy w mniejszych górskich wioskach.
Mam nadzieję, że ten przewodnik ułatwi Wam zaplanowanie Waszych wymarzonych greckich wakacji. Kreta wciąga, jest niesamowicie różnorodna i moim zdaniem nie da się jej nie pokochać. Szerokiej drogi i udanego planowania!
Komentarze
Prześlij komentarz